Aby móc ocenić cechy psychiczne i ewentualny przyszły charakter psa powinniśmy przeprowadzić kilka prostych testów psychicznych. Matkę na czas testów wyprowadzamy na spacer tak aby szczenięta nie mogły jej widzieć, słyszeć ani czuć. Poszczególne szczeniaki oznaczamy, np. kolorowa wełna na szyi lub wystrzyżeniem sierści w różnych miejscach celem rozróżnienia ich przy ocenie wyniku poszczególnych testów. Maluchy nie powinny być tuż po jedzeniu lub zbyt głodne.

          Test pierwszy. Właściciel przenosi szczenięta do nieznanego im dotychczas pomieszczenia a następnie oddala się. Obserwujemy reakcję szczeniąt na pozostawienie ich w nowym miejscu. Najsłabsze psychicznie będą jak błędne - z piskiem i skomleniem - biegały w różnych kierunkach. Te nie nadają się na psy użytkowe i obrończe. Inne będą ostrożnie i nieufnie rozglądały się w nowym otoczeniu, poruszając się bardzo ostrożnie. Można im śmiało powierzyć obowiązki towarzysza zabaw dziecięcych i stróża obejścia. Osobniki z najmocniejszym charakterem te "najtwardsze" natychmiast po przeniesieniu je na nowe miejsce przystąpią do zabawy i walk między sobą, tak jakby nic się nie zmieniło w ich otoczeniu. Wśród tych malców szukajmy kandydata na psa użytkowego i obrończego.

          Test drugi. Do pomieszczenia wstawiamy miskę z jedzeniem. Obserwujemy zachowanie poszczególnych piesków. Jako pierwsze do pożywienia podbiegną szczenięta najaktywniejsze, silne. One też zajmą najdogodniejsze miejsce, a nawet mogą odpędzać słabsze rodzeństwo.

           Test trzeci. Po dziesięciu minutach od wyjścia hodowcy -do kojca, gdzie przebywają szczenięta, wrzucamy pusty karton tak, aby pod żadnym pozorem nie trafić któregoś z malców. W zależności od typu charakteru najmocniejsze psychicznie natychmiast rzucają się na podejrzany przedmiot starając się go obejrzeć. Szczenięta troszkę słabsze będą zbliżały się ostrożnie. Najsłabsze stoją na sztywnych nogach w każdej chwili gotowe uciec lub rzucają się z piskiem do ucieczki.

           Test czwarty. Wstawiamy do kojca budzik, który powinien po 2-3 minutach od wstawienia zadzwonić. W chwili gdy zadzwoni reakcja szczeniąt będzie różna. Najpewniejsze nie wystraszą się i będą próbowały sprawdzić co jest źródłem takich dziwnych dźwięków. Słabsze cofną się o parę kroków zanim będą próbowały poznać co tak dzwoni. Najsłabsze szczenięta rzucą się do panicznej ucieczki.

          Pewną odmianą wyżej wymienionych prób jest tzw. test CAMPBELLA  (amerykański etolog zajmujący się badaniem zachowań psów). Test ten zawiera pięć prób, którym - w ciągu kilku minut - poddaje się poszczególne szczenięta, każde z osobna. Warunki przeprowadzenia prób są następujące: - osoba przeprowadzająca test jest zupełnie obca dla szczeniąt, - szczeniak musi mieć siedem tygodni, - osoba testująca musi być sama w pomieszczeniu, gdzie panuje spokój i nie ma bodźców, które odwracały by uwagę testowanego szczeniaka, - szczenięta poddawane poddaje się testowi pojedynczo, - w trakcie testu należy unikać mówienia - w przypadku gdy testowane szczenię się załatwi, przed kolejnym szczeniakiem poddawanym testowi należy dokładnie posprzątać.

          Test I  Sprawdzenie zainteresowania socjalnego.
          W środku pustego pomieszczenia pozostawiamy szczeniaka i oddalamy się w stronę przeciwną skąd przyszliśmy. Zatrzymujemy się i klaskając zwracamy uwagę szczeniaka i staramy się go przywołać. W zależności od reakcji oceniamy zachowanie szczeniaka zgodnie z tabelą poniżej.

          Test II Sprawdzanie zdolności posłuszeństwa.
          Stojąc przy szczeniaku zaczynamy się spokojnym krokiem oddalać. W zależności od reakcji malca oceniamy jego zdolność do towarzyszenia człowiekowi. Jeżeli nie pójdzie za nami w ogóle świadczyć to może o dużej niezależności szczeniaka.

              Test III Sprawdzenie reakcji na dominację przez przymus.
          Kładziemy szczenię delikatnie na podłodze i przewracamy je na plecy przytrzymując je w tej pozycji przez trzydzieści sekund. Reakcję szczeniaka mogą być różne od gwałtownej reakcji obronnej do spokojnego lizania naszej ręki.

             Test IV Sprawdzenie dominacji reakcji socjalnej.
          Klękamy przy leżącym szczenięciu i przez trzydzieści sekund głaszczemy go wzdłuż grzbietu od czaszki do nasady ogona. Reakcja szczeniaka pokazuje nam na fakt akceptacji lub brak akceptacji naszej dominacji.

                  Test V Sprawdzenie reakcji na dominację przez podniesienie.
          Unosimy szczeniaka rękoma splecionymi pod jego mostkiem. Trzymamy go w tej pozycji przez trzydzieści sekund. Po zakończonych próbach szczeniaka nagradzamy i oddajemy matce.

          Tabela oceny poszczególnych testów.

I Zainteresowanie socjalne
          1/Idzie od razu, wprost, skacze podgryza dd
          2/Idzie od razu, wprost, daje łapę d
          3/Idzie wprost, ogon podkulony s          
          4/Idzie z wahaniem, ogon podkulony ss
          5  /Nie idzie i  

II Sprawdzian zdolności posłuszeństwa
          1/Idzie wprost na naszą nogę podgryza dd
          2/Idzie wprost na nogę d
          3/Idzie wprost ogon podkulony s
          4/Idzie, wahając się ss
          5/Nie postępuje za nami, idzie w swoją stronę i

III Dominacja przez przymus
          1/Broni się gwałtownie, gryzie dd
          2/Broni się gwałtownie, nie gryzie d
          3/Broni się gwałtownie, po chwili uspokaja się s
          4/Nie broni się, liże ręce ss

IV Dominacja socjalna
          1/Skacze, daje łapę, gryzie, warczy dd
          2/Skacze, daje łapę d
          3/Zwija się, liże ręce s
          4/Przewraca się na plecy, liże ręce ss
          5/Odchodzi i trzyma się z daleka i

V Dominacja przez podniesienie
          1/Broni się gwałtownie, gryzie, warczy dd
          2/Broni się dość zdecydowanie d
          3/Broni się, następnie się uspokaja, liże ręce s
          4/Nie broni się, liże ręce ss

Interpretacja testu CAMPBELLA jest następująca;

Grupa I:  dwa lub więcej dd, przewaga d. Z takiego szczeniaka najprawdopodobniej wyrośnie pies dominujący i agresywny. Nie nadaje się dla osób słabych, w starszym wieku, do domów gdzie są dzieci. Wymaga doświadczonego menera. W wychowaniu należy postępować konsekwentnie nie dążąc jednak do konfrontacji i unikać kar fizycznych.

Grupa II: trzy lub więcej d. Pies ze skłonnością do dominacji szczególnie gdy mu się pozwala staje się agresywny. Bardzo dobry materiał do szkolenia przez wprawnego przewodnika. Nie polecany do domu z dziećmi.

Grupa III: trzy lub więcej s. Pies zrównoważony, bez zbędnej agresji ale nie uległy i nie przewrażliwiony. Doskonale przystosowuje się w różnych środowiskach. Doskonale znosi zmiany. Może być utrzymywany przez osoby starsze i w domach gdzie są dzieci.

Grupa IV: dwa lub więcej ss. Pies uległy, posłuszny i wrażliwy. Wychowanie jego powinno opierać się na pochwałach i uczuciu. Może ugryźć ze strachu.

Grupa V: dwa ss oraz i w dominacji socjalnej. Pies może mieć nieprzewidziane reakcje. Może gryźć przy jego karceniu, może atakować ze strachu. Jeżeli w testach uzyskaliśmy więcej niż dwa ss, lub i, to nawet najlżejszy uraz może go przestraszyć. Nie nadaje się do kontaktów z dziećmi. Do wychowania tego typu psa potrzebny jest naprawdę dobry mener.

 powrót do początku