Labrador retriever
 Klasyfikacja FCI: 122 Grupa: VIII.1 Aportery, płochacze i psy dowodne.
  Wzrost: 55 do 61 cm. Waga: 26 do 34 kg.

• Osobowość labradora
   

• Wygląd labradora retrievera

Historia rasy labrador retriever

• 
  Labrador retriever jako dogoterapeuta

•  

• Labrador jako pies przewodnik, opiekun i pies myśliwski

  Labrador jako pies ratownik
   

  

 

Charakter / Osobowość Labradora Retrievera    

        Labrador to pies bardzo łagodny, zrównoważony, przyjazny z natury, bez śladów agresywności czy lękliwości.. Nie ma problemów z podporządkowywaniem się człowiekowi, łatwo i chętnie się uczy.
Rasa- labrador retriever- wyróżnia się wdziękiem, przyjacielskością, wesołością i oddaniem. Labrador darzy sympatią wszystkich domowników, w tym także koty i inne zwierzaki (np. kanarki, chomiki). Idealny jako towarzysz dla dzieci. Jest niezwykle cierpliwy i tolerancyjny, znosi wszystkie dziecięce pomysły i zabawy. Najważniejsze dla labradora to być blisko ludzi, zawsze chętnie im służyć i być gotowym do zabawy. Ciągle chce się przypodobać panu. Nie warczy na ludzi, ale jego głębokie, donośne szczekanie może odstraszyć niepożądanych gości (np. włamywaczy). Labrador nie przejawia agresji także w stosunku do obcych, ufnie podchodzi do każdego człowieka, dlatego łatwo można je skrzywdzić. Ta jego ufność i nadmierna sympatia do otoczenia powinny być chronione.
Szkolenia labrador zalicza chętnie i z łatwością, jest bardzo inteligentny, pojętny, żywej natury. Labradora nie trzeba  karać - wystarczy karcący głos pana. . Najlepsze efekty szkoleniowe osiąga się nie twardą ręką, ale poprzez chwalenie i miłość. Jest żądny akceptacji, wymaga czułości, sam odpłacając tym samym stokrotnie. Labrador posiada niejako genetyczny "pociąg" do wody. Wykąpie się w każdej wodzie, nawet w kałuży, niezależnie od pogody i pory roku. Gęsty i wodoodporny podszerstek  labradora chroni go przed utratą ciepła. Jest wielkim miłośnikiem wody i aportu ale również odznacza się doskonałym węchem. Niezwykle towarzyski labrador jest jakby stworzony do pracy. To co najgorszego może go spotkać to samotność i nuda. Nie uroda labradora ale charakter zadecydował o sukcesie tej rasy jako psa rodzinnego i użytkowego. Labradory pracują w ratownictwie, policji, służbach celnych, dogoterapii, jako przewodnicy niewidomych, opiekunowie niepełnosprawnych oraz ze względu na doskonały węch i pasję aportowania wykorzystywane są równiez jako psy myśliwskie.

 Wygląd Labradora Retrievera   

Labrador jes psem średniej wielkości, masywny i grubokościsty, o prostokątnej (nigdy kwadratowej) sylwetce; powinien sprawiać wrażenie zwierzęcia silnego, nie może być ani przesadnie gruby ani zbyt szczupły.
Szata
Włos krótki, bez fal i frędzli, w dotyku wydaje się dosyć szorstki; podszerstek gęsty i nieprzemakalny, chroni przed wodą.
Maść
Umaszczenie czarne, biszkoptowe lub czekoladowe.
Głowa
Proporcjonalnej wielkości, szeroka między uszami, kufa średniej długości, mocna; nos szeroki, ciemny.
Oczy
Dość szeroko osadzone.
Uszy
Osadzone nieco z tyłu, opadające, nie powinny być zbyt duże i ciężkie; gdy pies jest czymś zainteresowany, przylegają wewnętrzną krawędzią do policzków.
Tułów
Zwarty i dosyć krótki, grzbiet prosty, lędźwie krótkie, mocne i szerokie.
Kończyny przednie
Mocne, proste, o grubej kości.
Kończyny tylne
Mocne, dobrze umięśnione, umiarkowanie kątowane.
Ogon
Średniej długości, prosty i gruby u nasady, zwęża się ku końcowi; równomiernie porośnięty sierścią.

Historia Rasy Labrador Retriever    

       Labrador retriever pochodzi z Nowej Funlandii (a nie, jak wskazuje jego nazwa, z półwyspu Labrador w Kanadzie). Pochodzi od mniejszej odmiany nowofundlanda, w którego żylach płynie krew pierwotnych psów Indian i Wikingów. Rozpowszechnił się w XII wieku pod nazwą "pies św. Jana". Labradory szkolone były do wyciągania sieci rybackich z niebezpiecznych, lodowatych wód. Krótka sierść z podszerstkiem była duża zaletą  labradora, gdyż po wyjściu z wody na włosach nie tworzyły się bryłki lodu.
 Labradory trafiły do Anglii przy okazji handlu - nowofundlandzcy rybacy sprzedawali Anglikom nie tylko ryby, ale także - przy okazji - swoje psy. Udokumentowana historia labradora zaczyna się w 1815 roku, od psów kupionych od rybaków przez drugiego earla Malmesburry, zapalonego ornitologa. Oryginalne psy św. Jana najprawdopodobniej krzyżował z psami św. Hubertasprowadzonymi z Francji, psami dowodnymi z Portugalii, starymi europejskimi pointeram oraz psami lokalnymi. Nie zostało to jednak udokumentowane. Kennel Malmesburry wyhodował czarnego psa, bezbłędnie aportującego zestrzelone ptactwo w lodowatej wodzie.
 W 1823 artysta Edwin Landseer namalował czarnego psa z białym znaczeniem (tytuł obrazu "Cora. A Labrador Bitch."), stąd wiemy że już wówczas rasa była uformowana. W 1882 roku książe Buccleuch kupił z kennelu Malmesburry dwie suki - Malmesburry Sweep i Malmesburry Tramp. Od tego momentu można datować hodowlę labradorów na świecie.
 Nazwę labrador wymyślono w 1887 roku. W Anglii labradory zyskały  sławę jako doskonałe psy myśliwskie, których jedną z zalet była  nieprzemakalna sierść. Później labrador stał się jednym z  najbardziej znanych i pożądanych psów do towarzystwa. Nie ma też na świecie psa, który bardziej niż labrador nadawałby się na przewodnika osób  niewidomych. Kanadyjska legenda głosi że labradory powstały na skutek  skrzyżowania psa z wydrą. Jak wszystkie psy wikingów  labrador słynie z  miłości do wody. Był cenionym psem rybaków, gdyż pomagał wyciągać  sieci i łapał ryby z nich uciekające .  Aby historia zatoczyła koło, w XIX wieku rybacy przywieźli kilka  sztuk labradorów do kraju Wilhelma Zdobywcy, gdzie szybko zdobyły  uznanie i w 100 lat stały się najpopularniejszą rasą na Wyspach  Brytyjskich. Przewiezione drugi raz za ocean labradory powtórnie podbiły  Amerykę.
 W Polsce pierwsze labradory pojawiły się w 1985roku. Popularność tej  rasy wciąż rośnie choć wydaje się to już niemożliwe ze względu na  obecną liczbę jej miłośników.

Labrador - dogoterapeuta  - 
labrador z krwi i kości nie ma w sobie grama złości     

        Jeszcze do niedawna zwierzęta pomagały naukowcom głównie w laboratoriach. Testowano na nich nowe lekarstwa, przeprowadzano eksperymenty genetyczne. Musiało minąć wiele lat, zanim zostały docenione nie tylko jako obiekty badań, ale także- indywidualni terapeuci! Okazuje się, że na niektóre ludzkie dolegliwości pies, koń czy papuga działają znacznie lepiej, niż tabletki z chemią.
 Przyjacielski, posłuszny i łatwy do wyszkolenia - ze względu na swe cechy pies rasy labrador często jest wykorzystywany w dogoterapii.
 Pies najlepszym przyjacielem człowieka, a zwłaszcza - człowieka chorego. W USA dogoterapia to nic nowego. Grupy wolontariuszy ze szkolonymi labradorami odwiedzają tam szpitale, domy opieki, hospicja i inne tego typu placówki już od wielu lat. W Polsce dogoterapia to nadal nowość. Wolontariuszy z psami nie jest wielu, a chętnych na kontakt z psim terapeutą - cała masa.
 Dogoterapia to najbardziej naturalna forma rehabilitacji. Przynosi zdumiewające rezultaty w leczeniu osób niepełnosprawnych ruchowo i umysłowo. Polega na ćwiczeniach i zabawach ze specjalnie wyszkolonymi psami i wspomaga rehabilitację dzieci i dorosłych dotkniętych takimi chorobami, jak autyzm, porażenie mózgowe, niedowład kończyn, nadpobudliwość i wiele innych. Chętny do współpracy labrador działa lepiej, niż najlepszy rehabilitant zmuszający do ciężkich ćwiczeń. Pies nie zmusza chorych do żadnych działań, akceptuje ich takimi, jakimi są, ale poprzez zabawę, przytulanie i głaskanie motywuje osoby niepełnosprawne do potrzebnych im ćwiczeń. Podczas beztroskiej, rozluźniającej zabawy chorzy zapominają o swoich problemach. Kontakt z psem oddziałuje wszechstronnie na ich psychikę, odczucia i zdrowie.
 Wolontariusze z psami nie omijają też domów starców. Kontakt z radosnym, przyjacielskim labradorem działa jak najlepsze lekarstwo na samotność dla odciętych od świata staruszków. Głaskanie psiej sierści, spacery po ogrodzie, rzucenie patyka to często jedyna forma ruchu, na którą mogą zdobyć się pensjonariusze takich ośrodków. Żadna pielęgniarka nie namówi ich do tego, do czego wystarczy jedno machnięcie psiego ogona i zachęcające szczeknięcie. Starzy ludzie karmią i czeszą swoich czworonożnych gości, dzięki czemu nadal czują się potrzebni, znowu maja kogo kochać. 
                                                                                                                                                              Labrador - pies przewodnik    

To bardzo trudny i odpowiedzialny psi "zawód". Szkolenie jest trudne i długotrwałe, gdyż w psie muszą zostać stłumione naturalne instynkty (na przykład gonienie za kotami, czy sukami w rui). Pies niewidomego ma za zadanie ułatwić niepełnosprawnej osobie życie i umożliwić samodzielna egzystencję. Pies przewodnik musi nauczyć się bezpiecznie przeprowadzać pana przez jezdnię, bezbłędnie doprowadzać go do domu czy sklepu, ostrzegać przed przeszkodami (krawężniki, słupy itp.). To są niełatwe zadania, których podejmują się na ogół labradory.

Labrador -pies opiekun -
labrador uwielbia służyć swojemu panu

Coraz więcej psów trenuje się na opiekunów osób niepełnosprawnych. Specjalne szkolenia uczą psy poruszania się przy wózku inwalidzkim, robienia drobnych zakupów, gaszenia światła, otwierania lodówki i wyjmowania artykułów spożywczych, otwierania i zamykania szafek czy szuflad, przyciągania do łóżka wózka itp. Wszystko to po to, by ułatwić życie sparaliżowanej i unieruchomionej osobie. W tej roli sprawdzają się wyśmienicie labradory - są dużymi i silnymi psami a także bardzo posłusznymi.

Labrador - pies myśliwski
prawdziwym powołaniem labradora jest polowanie

Pies pomagał człowiekowi w polowaniu od zarania dziejów. Z biegiem lat nastąpiła ścisła specjalizacja psów myśliwskich: Labrador retriever to myśliwy w każdym calu.
Używany jest jako tropiący, umie pracować na farbie( odtwarza ślad i znajduje uciekającą , postrzeloną zwierzynę) a także jest dokładnym aporterem.
Labrador chętnie i posłusznie sprawdzi każde krzaki, wejdzie do każdej wody, zwiedzi bagna by przynieść zestrzeloną zwierzynę i z wody i z lądu.
 

 Labrador - ratownik   

Specjalne szkolenia przygotowują labradory do ratowania ludzkiego życia. Psy potrafią odnaleźć człowieka zasypanego zwałami śniegu, podczas gdy ratownik-człowiek w podobnej sytuacji jest praktycznie bezradny. W takich sytuacjach priorytetem jest czas, a pies przeszukuje zasypany teren znacznie szybciej, niż nawet grupa ludzi. Labradory bez lęku wchodzą w zgliszcza i ruiny budynków, pod którymi prawdopodobnie znajdują się ludzkie ofiary. Potrafią wyczuć żywą osobę nawet 20 metrów pod ziemią! Dzięki treningowi umieją błyskawicznie wskazać opiekunowi miejsce, w którym należy szukać.
Mnóstwo akcji poszukiwawczych (na przykład zaginionych w lasach dzieci) skończyłoby się niepowodzeniem, gdyby nie zaangażowanie psów podążających dniem i nocą po śladach zaginionych osób. Obecność psów w grupach poszukiwawczych daje aż 80% gwarancji sukcesu. Ich węch jest niezrównany, nie da się go zastąpić żadnym nowoczesnym urządzeniem. Labradory dobrze sprawdzają się także w ratownictwie wodnym. Odpowiednio wyszkolone potrafią wyławiać i doholowywać do brzegu tonących ludzi.

 

 powrót do początku